Budynek miał być wznoszony ze środków Społecznego Funduszu Odbudowy Stolicy, jednakże z uwagi na jego likwidację idea budowy teatru upadła. Dopiero po blisko dekadzie powrócono do inwestycji w oparciu o zaktualizowany projekt tych samych architektów. Budowę rozpoczęto w 1975 r. przez rok prowadząc ją nielegalnie, a przez rok następny – nieoficjalnie. Generalnym wykonawcą prac był Białostocki Kombinat Budowlany. Konstrukcję teatru wykonano metodą tradycyjną z cegły, ze stropami typu DZ oraz stalowymi wiązaniami nad widownią. Nowatorskie rozwiązanie konstrukcji sceny stworzyło pełen wachlarz możliwości gry, uzyskany poprzez zaprojektowanie i wykonanie zapadni, ruchomego mostu portalowego, umożliwiającego zmianę wysokości otworu scenicznego, mostu przesuwnego dla marionetek, roboczych galerii na różnych poziomach, wyciągów dekoracyjnych oraz różnych innych urządzeń teatralnych. Pierwotnie widownia teatru posiadała 248 miejsc, a cały kompleks obiektów z widownią, sceną, zapadnią, hallami i innymi pomieszczeniami zamknął się w kubaturze 10 tys. m3, co odpowiadało pojemności bloku mieszkalnego średniej wielkości. Uroczyste otwarcie siedziby BTL nastąpiło 19 grudnia 1979 r. Mimo nowoczesnych rozwiązań i wziętych projektantów, architektura teatru nie budziła wśród wszystkich zachwytu. Na jej temat krytycznie wypowiadał się wówczas znany białostocki architekt Henryk Toczydłowski: To nie jest architektura... Jest dom, a nie ma teatru... To, co tutaj zbudowano, równie dobrze mogłoby mieścić fabrykę guzików, bibliotekę, pralnię. Obecny wygląd obiektu jest wynikiem przebudowy, realizowanej w kilku etapach w latach: 1999 (przebudowa głównego wejścia i hallu), 2007 (przebudowa foyer, dobudowa piwnic), 2008 (rozbudowa zaplecza o wejście administracyjne od ulicy Odeskiej, salę prób i pomieszczenia administracyjno-artystyczne oraz magazynowe) i 2009 (modernizacja i wyposażenie sali widowiskowej i widowni).